Nadège Ango-Obiang

Môn (Dutch Version)

Het was reeds zeer laat. Hij komt in inheemse aarde aan waarmet de nacht slechts aan de dageraad begint. Een kind in de nacht. Deuren die en als hout applaudisseren dat kraakt. Is de slaap een inzameling van de moderne tijd? Verlengd op mijn laag van hart van bamboe, naakte borst en uitgeput door een dag harassante in bos, kon ik niet meer dan de schreeuwen en het geschreeuw van dit kind. Zijn vader had waarschijnlijk besloten om te beeindigen hem. Hier laag, waar enig de wetten van de briesjes die besturen spreken, werd hij afgeraden om zich van de palavers in de nacht te voegen. Enkele in is de redenen. Mijn vrouw bewoog verschillende keer, vervolgens begint gaan zitten. Zij verhoogde de duidelijkheid van de lamp raast en tieren en verliet het bed. Meteen ik gevoeld doen bevriezen, alsof ik van vochtige lakens werd bedekt en koel. Andere schreeuwen bereikten ons. Klaarblijkelijk hadden andere dorpelingen verkozen om het bijgeloof over voorbij te gaan. Knarste het bed wanneer op mijn beurt ik me herstelde en me erbij neerlegde om door het venster gedaan van hout te gaan kijken. Ondanks trof de pogingen tot enkele personen om hem zijn rode buis terug te trekken, een man van gemiddelde gestalte, op alle lichaamsdelen van een kind van ongeveer vijf jaar. Ik had het déjà-vu ervaring verschillende keer doen, maar aan redelijkere uren. Welke zenuwachtige kwijting heeft t hij ontvangen om verantwoordelijk te stellen Si stompje van man aan een onvoorzichtig uur? Genomen ik knoopte mijn lendendoek en het rond mijn nieren.

Wanneer mijn vrouw en ik tot het centrum van het hof van het dorp kwamen, verschillende tientallen personen, eveneens summier bekleed die ik, machteloos van de woede van de vader getuige waren die niet zijn buis had. Een man, veel ouder dan hield hem, het door de kraag van de hemdenfabriek van een hand en hield de buis van de andere. De vader décolérait niet en verliet niet ogen zijn draden die, uitgeput door de slagen en sanglots snakken. Het was vêtu slechts van een slip dat bij ons aan Bitam men onderbroek noemt.
- AAN tâ, dzi na nâ? 2 hem herhaalde de oude mens zonder het loslaten.
E dzome dzi 3! Riep zich de vader door uit het ongelukkige kind aan te stellen. E dzome dzi! De duivels hebben het heelal veroverd, er heeft `meer niets om te doen. Het is rot. Dit ding….
A môn4! Zucht een vrouw in de menigte.
Kâ! Kâ! Mijn yebe ki! 5 opschrift de vader.

De menigte observeert beurtelings het kind en de vader. Een schreeuw schudt de bijstand wanneer een kleine vrouw, aan de gelaatskleur van nacht probeert om het kind in haar armen te nemen die de woede van de vader veroorzaken.

- Ik heb je zeg om het niet meer te naderen! Brult t.
Maar als jij ons vertelde, stelde oud voor die het altijd door de hemdenfabriek hield. Aan dit uur waarom?

De vader legt tenslotte de ogen van het kind en de moeder om die zich heeft verwijderd en het lage hoofd gehouden.
- Ik was met mijn vrouw, begon met t hij. En… hij zich kwam door de voet van het bed… gedurende… hij is ingegaan ik weet niet hoe. En mijn vrouw, die… deze teef! Mijn God, heeft zij geschreeuwd, zij heeft geschreeuwd alsof zijn echtgenoot het met een onbekende verraste. Zij heeft voor dit ding een vrees en een naleving die zij nooit heeft had voor mij. A tâ! Hij heeft y' iets in dit lichaam!
Het is een kind, protesteert een man in de menigte. Hij moet eten en dat hij zich berust.
De vader kijkt de mens met bijna uitbundige ogen.
Hij heeft geen behoefte aan dat om zich te reanimeren, repliceert t hij. Het voldoet hem om cul van zijn moeder te mishandelen om… Elke dag te herleven… meer zeer… laat! laat!
Hij wendt zich tot de oude mens alsof het zijn laatste beroep was.
Aan het begin, ging de vader van een koortsige stem door. Ik geloofde dat… dat het een klein kind zoals de anderen… was dat kwade had om in slaap te vallen. Maar wanneer ik het goed heb gekeken, terwijl hij ons in onze kamer, aan tâ verraste! Dit ding was in oprichting en zijn kijkt was niet die van onschuldig.
Wat doen? Fluisterde oud. Het is een kind, misschien dat hij niet weet! Hij…. moet binnenkomen
Niet bij mij! Protesteert de vader.
Hij heeft y' iemand die klein voor de nacht wil onderbrengen? Vroeg oud aan de ronde.

Vreemd maar zonder verrassing de kleine cirkel kleine gezet om zich uit te breiden, en in een zware stilte, vormden kleine groepen zich om beter ver van het kind en zijn familie achteruit te gaan. Mijn vrouw bepaalde de bodem, ondertekent dat zij niet wilde erover willen spreken.
En toi Ona, gezegd oud door me aan te stellen. Jij wil jouw broer voor deze nacht helpen?
Deze tussenkomst me gegeld een wolk van blik en mompelen zette mijn vrouw zich om de bodem van het einde van haar tenen te krabben. Teken dat zij niet wilde zeggen. Maar ik kon niet niet zeggen, ç' werd als een verraad en een lafheid waargenomen. Ik deed een discreet jawoord van het hoofd.
Ik slaap bij jouwe zuster, voor de rest van de nacht, me fluister mijn echtgenote die zijn ontevredenheid probeert te verbergen.
Maar ik zou om een kind kunnen me niet bekommeren, hem zeg ik.
Jij weet, de waarheid gaat soms in de schreeuwen en de tranen weg. Bij ons Zwart, weet jij dat men zeer ontvankelijk voor de rusteloze geesten is. Met het heel kwade dat menselijk nu doet op deze versleten aarde de mystieke landloperij zich niet meer verbaast niemand. Deze vader heeft misschien waarheid gezien. Ik wil de Duivel niet proberen door onder hetzelfde dak te slapen dan dit klein.

Voordat ik heb kunnen antwoorden had zij zich naar een groep vrouwen verwijderd die zich in hun respectief huis leidde. Later in een rust die in de omstreken van het dorp is teruggekomen, bereidde ik een bed van vermogen aan het kind op mijn oude canapé voor. Het leek zeer gevermagerd, de glasachtige ogen, van de sporen van tranen op zijn wangen. Ik van me bekennen dat ik bezorgd was. Wanneer ik van zijn hand nemen heb, ben ik ondanks mij zoals onder de invloed van het pleidooi van mijn vrouw opgesprongen. Tenslotte viel in slaap hij voordat hebben ik de lichten blus. Ik keerde mijn bed terug door te denken dat tijdens het heel traject tot mijn huis het kind meer wankelde dan hij liep ervan. Strafte het zijn vader van andere mishandelingen? Het was lopend bij ons een kind neer te halen om het gedweeer te maken. Maar er was niets om aan het huis te eten en het kind sliep reeds. Ik trok mijn lendendoek en me terug uitgleed onder de lakens nog doen bevriezen dan wanneer ik ze ga verlaten. Mijn hoofd wachtte niet lang om te richten, ondertekent dat deze plotselinge en impromptu wekker niet van de smaak van mijn instantie was. De ogen die aan het plafond worden vastgeklonken, wachtte ik nochtans op dat de slaap me bezit. Ik voelde mijn benen gevoelloos gemaakt, met een gevoel van golvende beweging. Volkomen langzaam gezet om tanguer mijn lichaam, vervolgens mijn bed, en ik gevoeld in de comfortabele golf van de dromen uitglijden. Zonder niets zien. Niets van het geheel. Met zwaarte keerde ik me terug op de buik, hoewel iets in mijn hoofd me te zwaar vond, had de indruk om te vallen. Deze slaap leek in waarheid aan een inzet in vorige dag. Tenslotte moest men me wanneer mijn lakens me teruggaven de hitte van mijn wekken lichaam en dat semblant van rusten aldus verlengen me momenteel troostte? De vraag en het antwoord op deze existentiële inzet verduisterden zich wanneer in mijn handen van kleine handen zich incrusteerden. Ik slechts mijn hoofd herstellen zoals het een cobra zou doen, de rest van mijn lichaam die me niet meer gehoorzaamt. Dit gevoel van hitte in mijn lakens ging van een ander lichaam op mijn lichaam uit. Ondanks mijn verlamming, voelde ik staal van de mannelijkheid, tussen mijn billen. De afschuw onderwerpt me wanneer van mijn ogen, de handen van kind in mijn vlees verdwenen dat de palm van mijn handen op het bed kruisigt. Heb ik, ik etter de verklaring geschreeuwd. Van mijn lichaam, slechts mijn buik van levend, van lijdend. Een grote adem in de nek piaffait van opwinding. In de nacht de halfschaduw van de kamer, tegen de muur hij me geleken dat de schaduw groeide, dikker, drong maakte de hele ruimte zich van het bed die steun binnen mijn armen neemt binnen. En mijn rug voelde het gewicht van deze vormverandering van iets van impatient, tegenover een laatste urgentie. Ik hoorde duidelijk het geschreeuw dat ik duwde wanneer op de muur, een staart zich zette om zich van het schepsel in rui te verontrusten. En mijn stem brak zich onder de invloed van een heftige pijn, in mijn vlees mengde een mannelijk lid zich. Gevangene leeg buik, slaaf van een beest in bronst, stopte tanguement die me had verlamd en van de slag terug kwamen al mijn richtingen die me de pijn van het binnendringen in mijn ingewanden vertienvoudigen. Het hinniken of het zacht geschrei, mijn woede konden het niet bepalen. Ik zou van me évanouir hebben wanneer vervolgens, zoals verrukt mijn heel lichaam door het bezeten binnendringen van dit ding schudden was. Tranen me kwamen aan de ogen, vervolgens denken was me onmogelijk, de komst van de dood was een zekerheid. Maar iets van kou en slijmerig dringt me binnen die de gevolgen van de ploegen in mijn billen verlicht. Het schepsel scheen zich meer in mijn vlees te smelten en ik hoorde duidelijk het gekreun, de postzegel van het kind die verovert. Vervolgens plotseling ondanks mij, onder de aanvallen heftig van dit stalen lid, aan mijn lichaam dat, mirent mijn geslachtsorganen om te trillen verdedigt. Opnieuw werd ik, door een plezier onderworpen dat me zolang angst hij leek zo heftig deed. Opnieuw in slaaf ik die aan dit genoegen van de richtingen is gebonden. Onbewust, onsamenhangend, werd mijn vlees veeleisend. De eerste schijnsels van de dageraad vonden me in tranen, niet nog repu van dit vreemde lid in mijn vlees, die me incisait, me schond, mishandelde me, hongerde me uit van dit nooit voldoende plezier.

Ik wekte me op mijn bed, goed laat. Mijn vrouw was nog altijd niet binnengekomen. Mijn lakens werden volledig vuil gemaakt, ik had geen kuur ervan gedroomd en gehad. Ik moest zich voorbereiden, dat ik de vader van het kind ga zien. Hij was nog zeer jong en had zijn moeder nodig. Hij was volledig hallucinant dat een vader, onder het gevolg van een krankzinnige jaloezie, besluit om de jeugd en het worden van een zo jong kind aldus te stagneren.

 

All rights belong to its author. It was published on e-Stories.org by demand of Nadège Ango-Obiang.
Published on e-Stories.org on 07/01/2008.

 

Comments of our readers (0)


Your opinion:

Our authors and e-Stories.org would like to hear your opinion! But you should comment the Poem/Story and not insult our authors personally!

Please choose

Previous title Next title

Does this Poem/Story violate the law or the e-Stories.org submission rules?
Please let us know!

Author: Changes could be made in our members-area!

More from category"Science-Fiction" (Short Stories)

Other works from Nadège Ango-Obiang

Did you like it?
Please have a look at:

The Horn of the Elf - Nadège Ango-Obiang (Science-Fiction)
El Tercer Secreto - Mercedes Torija Maíllo (Science-Fiction)
El Tercer Secreto - Mercedes Torija Maíllo (Science-Fiction)